Kosova Ata Topraklarına Seyahat » Boşnak Medya
SON DAKİKA

Kosova Ata Topraklarına Seyahat

Bu haber 08 Mayıs 2017 - 17:24 'de eklendi ve 66 views kez görüntülendi.

 

Zeynep Işıl Hamziç  Boşnak Medya

Kosova, resmi adıyla Kosova Cumhuriyeti, Balkanlar’da yer alan ve denize kıyısı olmayan bir ülkedir.Başkent Priştine ve resmi dil olarak  Arnavutça, Sırpça dır.Aşağıda gördüğünüz bayrak Kosova bayrağıdır.

Bu yazımızda Malik Yavaş’ın Kosova ve Ata topraklarına yolculuğunu ele alacağız.

KÖKLERE SEYAHAT 
Biz köken olarak Kosova‘lıyız. Dedem 1925 yılında yaşadığı Ferizaj’e bağlı yaşadıkları Nerodime köyünden küçük yaştaki çocuklarını toplayıp Türkiye’ye göç etmiş. Dedemi hiç tanımadım, babaannemi de ben küçük yaştayken kaybettik. O yüzden geçmiş ile ilgili bilgileri, orada doğan ama 3 yaşında Türkiye’ye gelen rahmetli babamdan duyduklarım kadarını biliyordum.

Kosova‘ya bir kaç kez gittim. İlk gidişimde, ailemle birlikte, kendi aracımızla, Kapıkule, Sofya, Üsküp, Prizren yolunu takiben Kosova’ya varmıştık. Makedonya sınırından, Kosova’ya geçtikten sonra iki yol var, birisi Prishtina tarafına diğeri is Prizren tarafına doğru giden. Akrabalarımız Prizren’de olduğu için bu yolu kullandık. Orada olduğumuz gün Ramazan bayramının ilk günü ve çok güzel bir sonbahar günüydü. O dar ve kıvrımlı yoldan Prizren’e doğru ilerlerken, Balkanlar’ın o güzel dağlarında sarı, yeşil, bakır rengi, kahvenin tonlarıyla çok güzel manzaralara şahit olduk.

Bir yerde durup manzara izlerken , küçük oğlum Deniz’in ” Oh be memlekete geldik” diye bağırışını unutamam. Ben bile Türkiye’de dünyaya geldim ama çocuklarımın Kosova sevgisi nedense çok fazla.

Yolda ilerlerken çocuklar “Baba dur burada bir UÇK anıtı var “dediler, arabayı durdurdum. Aşağıya indik, Sırp saldırısına karşı anıtı bekleyen BM görevlisi iki Türk polis ile karşılaştık. Bulundukları vadiden telefonları çekmediği için henüz aileleri ile bile bayramlaşamamışlardı. Biz de ilk onlarla bayramlaştık. Görevleri bitmek üzereydi ve iki başka ülke vatandaşı görevli ile nöbet değişimi yaparak bizi Sırp köyü olan Strepçe‘ye davet ettiler. Daha o dönemde Kosova belirsizliğini koruyordu ve her an Sırp saldırıları başlayabilirdi. Strepçe köyüne gittik bir kafede oturup Türk kahvesi istedik. Belinde silahlarıyla iki güvenlikçi vardı yanımızda..!!! Polislerimiz bize bu köyde oturan Sırpların, yakındaki müslüman Arnavut köyü Gotovushe’den 100 kişiyi öldürdüklerini anlattılar. O sırada oğlum Doruk, yoldan geçen dikkatle bizi izleyenleri göstererek, ” Baba bunların hepsi  katil değil mi? ” diye soruşu, ne zaman o yöreyi düşünsem aklıma gelir.

Kahvelerimizi içip yola çıkmak istedik,Türk polisler bizi yemeğe götürmek istediler, ancak götürdükleri restoran bayram nedeniyle kapalıymış. Ayrılırken sanki 40 yıllık dostlarından ayrılıyorlarmış gibi yüreklerimiz burkuldu. Onlara Manisa’dan getirdiğimiz Manisa Mesir Lokumu hediye ederek ayrıldık.

 Prizren’e varınca ilk olarak Türk köyü olan Mamuşa Köyü’ne gittik . Burada bir BM görevlisi Türk birliği vardı. Onlara bayram ziyaretinde bulunduk ve Manisa Mesir lokumu hediye ettik kendilerine. Onlar da bize ikramda bulundular daha sonra karavana yemeğe davet ettiler. Zevkle tekliflerini kabul ettik ve güzel bir sohbetten sonra oradan ayrıldık. O sırada bayramlaşmaya gelen, Mamuşa köyü gençleriyle de bayramlaştık.

Korisha köyünde yaşadıklarını bildiğimiz ama daha önce hiç tanışmadığımız akrabalarla tanışmaya gelmişti sıra. Köye girdik, daha önce yeğenimin ziyaretinde çektiği fotoğraflardan bildiğimiz işlemeli bir kapının önünde durduk. Dışarı çıkan bayana kendimizi tanıtmak istedik ama hiçbirimiz Arnavutça bilmiyorduk. O hanım Türkçe konuşmaya başladı ve çok şaşırdık.

 Adının Vezire olduğunu öğrendiğimiz bu teyzemize  ” Türkçe’yi nereden biliyorsunuz? ” diye sorduğumuzda “Ben Prizrenliyim” dedi. Prizren’de çoğunluk Türkçe konuşuyor. Bu nedenle, Prizren’liyim demek Türkçe bilirim anlamına da geliyordu.  Bir çok Türkçe tabela da görebilirsiniz şaşırmayın.Bizi yine akrabalardan Davut’un evine götürdü ve bu aile bizi çok sıcak karşıladı.

Vezire teyzenin tercümanlığıyla anlaşırken evin küçük kızı, Besa “I am speaking English” diye Deniz’in önüne dikildi. Oh dedik kendimizi daha iyi ifade edebileceğimiz için. Ablası Marigona da İngilizceyi güzel biliyordu. 

 Yugoslavya’nın bölünmesi döneminde çok büyük acılar yaşadı Kosova. Müslüman Arnavutların, Türklerin köyleri, evleri, camileri Sırplarca yakılıp yıkılmıştı.  Korisha köyü de bu saldırılardan nasibini almış, Sırplar, köyden çok sayıda insanı da katletmiş, evleri yakıp yıkmış. Bunları anlatıyor bize oradaki akrabalarımızdan Davut. Kendisi de bir UÇK‘lı olarak onlarla yapılan mücadelede yerini almış. Sırp saldırıları sırasında yanlarına biraz eşya alarak, Arnavutluk’a kaçmış yaşlılar, kadınlar, çocuklar. NATO müdahalesiyle sağlanan güvenliğin ardından köye dönüş yapmışlar. Yakılan, yıkılan evlerin yerinde şimdi daha güzel ve modern evler yerini almış. Kosova’ya ilk gidişimde köylerde ilk yapılanın yeni camiler olması dikkatimi çekmişti.

Babamın doğduğu köy olan Nerodime köyüne gittik. Bize burada  Süleyman isimli bir  Türk tercümanlık yapmıştı. Sora sora babamın doğduğu evin kalıntılarını ve bize ait olan genişçe bir araziyi bulduk. Türkiye’ye dönerken babama köyünün çeşmesinden su, doğduğu evin kalıntılarından da bir parça hediye olarak getirdik. Babam vefat edince de bu toprağı mezarına serptik. Daha sonra annemi de Kosova’ya götürdüğümde bu köyü tekrar ziyaret ettik.
 Marigona’nın düğün nedeniyle bulunduğum Korisha köyünde Mehdi Sejdiu ismindeki bir Arnavut ile tanıştım. Mehdi güzel bir İngilizce konuşuyor kendisiyle dost ve arkadaş olduk. Sohbetimiz sırasında, babamın köyü olan Kashtanyeva‘nın olduğunu söyleyince çok heyecanlanmıştım. Dönüşümüzdeki son gün köye gitmeyi denemiş ama geç kalışımız ve aracımızın yollara uygun olmaması neden köye ulaşamamıştık. Sadece kardeşimle okulunun önünde resim çekilebilmiştik.
Bu nedenle 3 ay sonra tekrar Kosova’ya geldim. Prishtina havaalanından, Ferizai’ye bir taksi ile ulaştım. O gece orada geceledim, Ertesi gün Mehdi, Davut ve ben , ata topraklarına doğru yola koyulduk.

Önce asfalt, sonra toprak, daha sonra da patika gibi bir yoldan ilerleyerek Kashtanyeva‘ya vardık. Kashtanyeva çok büyük bir alana yayılmış eski bir köy. Atalarımın yaşadığı bölgeye geldiğimizde, tamamen hayal kırıklığına uğramıştım, çünkü karşımızda sadece yıkık dökük evler, yine aynı durumda bir okul ve cami vardı.Orada yaşayan tek bir kişi bile kalmamıştı.

Köyün bir mezarlığı vardı, ama mezarların çoğunun üzerinde isimlerin yazılı olduğu bir şey yoktu, sadece mezar başlarına bir tane taş dikilmiş durumdaydı. Sadece resimdeki taşta isim ve  bilgileri vardı Atalarım burada yatıyorlardı ama hangi mezarda kim, onu bilmem mümkün olmadı. Hayal kırıklığı içinde geriye döndüm.

 Prizren

 

 

HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT

Yorum Yok